دو برادر با هم در مزرعه خانوادگی كار می كردند كه یكی از آنهاازدواج كرده بود و خانواده بزرگی داشت و دیگری مجرد بود .
شب كه می شد دو برادر همه چیز از جمله محصول و سود را با هم نصف می كردند . یك روز برادر مجرد با خودش فكر كرد و گفت :‌
(( درست نیست كه ما همه چیز را نصف كنیم . من مجرد هستم و خرجی ندارم ولی او خانواده بزرگی را اداره می كند . ))
بنابراین شب كه شد یك كیسه پر از گندم را برداشت و مخفیانه به انبار برادر برد و روی محصول او ریخت .
در همین حال برادری كه ازدواج كرده بود با خودش فكر كرد و گفت :‌(( درست نیست كه ما همه چیز را نصف كنیم . من سر و سامان گرفته ام ولی او هنوز ازدواج نكرده و باید آینده اش تأمین شود . ))
بنابراین شب كه شد یك كیسه پر از گندم را برداشت و مخفیانه به انبار برادر برد و روی محصول او ریخت .
سال ها گذشت و هر دو برادر متحیر بودند كه چرا ذخیره گندمشان همیشه با یكدیگر مساوی است . تا آن كه در یك شب تاریك دو برادر در راه انبارها به یكدیگر برخوردند . آن ها مدتی به هم خیره شدند و سپس بی آن كه سخنی بر لب بیاورند كیسه هایشان را زمین گذاشتند و یكدیگر را در آغوش گرفتند .

شمع فرشته

تصاوير مرتبط با مطلب 1
تصاوير مرتبط با مطلب 2

 مردی که همسرش را از دست داده بود دختر سه ساله اش را بسیــار دوست می داشت
دخترک به بیماری سختی مبتلا شد
 پدر به هر دری زد تا کودک سلامتی اش را دوباره بدست بیاورد، هرچه پول داشت برای درمان او خرج کرد
ولی بیماری جان دخترک را گرفت و او مرد...
پدر در خانه اش را بست و گوشه گیر شد. با هیچکس صحبت نمی کرد
سرکار نمی رفت. دوستان و آشنایانش خیلی سعی کردند تا او را به زندگی عادی برگردانند
ولی موفق نشدند. شبی پدر رویای عجیبی دید، دید که در بهشت است
و صف منظمی از فرشتگان کوچک در جاده ای طلایی به سوی کاخی مجلل در حرکت هستند
همه فرشته های کوچک در حال شادی بودنند .
هر فرشته شمعی در دست داشت و شمع همه فرشتگان به جز یکی روشن بود
مرد جلوتر رفت و دید فرشته ای که شمعش خاموش است، همان دختر خودش است
پدر فرشته غمگینش را در آغوش گرفت و او را نوازش داد
 از او پرسید : دلبندم، چرا غمگینی؟ چرا شمع تو خاموش است؟
دخترک به پدرش گفت: باباجان، هر وقت شمع من روشن می شود، اشکهای تو آن را خاموش می کند و
 هر وقت تو دلتنگ می شوی، من هم غمگین می شوم هر وقت تو گوشه گیر می شوی من نیز گوشه
 گیر می شوم نمی توانم همانند بقیه شاد باشم .
پدر در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود، از خواب پرید.
اشکهایش را پاک کرد، ناراحتی و غم را رها کرد و به زندگی عادی خود بازگشت.
نظر شما درباره اين داستان قشنگ چيست ؟

1. چنان قوی باش  که هیچ عاملی، آرامش فکر تو را بر هم نزند.
2. درباره سلامت، شادمانی و خوشبختی سخن بگو.
3. محاسن و مزایای دوستانت را به آنان گوشزد کن.
4. در هر چیز، جنبه روشن آن را ببین.
5. همیشه درباره بهترین پیش آمدها فکر کن.
6. از موفقیت دیگران همان قدر خوشحال باش که از موفقیت خودت خوشنود می شوی.
7. به اشتباهات گذشته فکر مکن،  اما از آن ها درس بگیر.
8. شاد باش و به دیگران لبخند بزن.
9. آن قدر بزرگ باش که نگران نشوی، آن قدر نجیب و موقر باش که خشمگین نشوی، و آن قدر شاد باش که اجازه ندهی مشکلی بروز کند

زندگی بدون آزادی به جسمی بی روح می ماند، آزادی بدون اندیشه به روحی آشفته حال.

زندگی، آزادی و اندیشه هر سه یک چیزند، و همیشه پاینده اند و نمی میرند.

برنده و بازنده

وقتی برنده ای مرتکب اشتباه می شود،

می گوید: " اشتباه کردم "

وقتی بازنده ای مرتکب اشتباه می شود،

می گوید:

" تقصیر من نبود "

دعاهای تنهایی

خدایا!

ذهنم پریشان است،

قلبم بی قرار است،

افکارم شوریده اند و

درمانده ام.

پس رشته زندگی ام را

به دست های امن تو می سپارم

آن گاه توفان می خوابد

و آرامش تو، حکمفرما می شود.

خدا نمی خواد بر شما تنگ گیرد لیکن می خواهد شما را پاک کند

هیچ بنا و بنیاتی نزد خداوند عزیز و بلند مرتبه دوست داشتنی تر از ازدواج نیست . حضرت محمد(ص)

خدمت او کن که سلطانت کند

                            خار او شو تاگلستانت کند

بنده ی او گر شدی آزاد زی

                       گر غم او می خوری دلشاد زد

  به سیاهی نیندیش

             امیدوار باش به روز های روشن

  به آسمان آبی

                       و به دریای آسمانی بنگر

                                   به رودهای خروشاننگاه کن

  هنوز گلدان احساست  

                             شاخه ی محبت دارد

اگر گل محبت خدا را

                      در گلدان دلت آبیاری کنی

                                     همیشه پر عطر گل یاس

                                            پر احساس و پر چلچله ها

                                               خواهد بود 

شوخی شوخی
بچه ها شوخی شوخی به گنجشکها سنگ می زنند
و گنجشکها جدی جدی می میرند
آدمها شوخی شوخی زخم می زنند
و قلبها جدی جدی می شکنند
آدمها شوخی شوخی لبخند می زنند
و دلها جدی جدی عاشق می شوند

اگه با دلت چيزي يا کسي رو دوست داري زياد جدي نگيرش
چون ارزشي نداره، چون کار دل دوست داشتنه، مثل کار چشم که ديدنه
اما اگه يه روز با عقلت کسي رو دوست داشتي
اگه عقلت عاشق شد، بدون که داري چيزي رو تجربه مي کني که اسمش عشقه

مپندار که بالای سیه رنگی نیست

این دروغ است ، دروغ

این فریب است فریب

مگر اندر پس هر شام سیه

ندمد صبح سپید ؟

ننامید روشن

همه جا را خورشید
..............................................

در جستجوی پنجره ای باز نبودم
یا بودم و دیوانه ی پرواز نبودم
پایان نپذیرد سفر اشک من ای کاش
دیوانه ی چشم تو از آغاز نبودم
ای کاش نبودم به نگاه تو پریشان
یا بودم و اینگونه غزل ساز نبودم

..............................................

اشک روی صورتم هست دونه دونه

تو دنیا کسی قدر دل منو نمی دونه

این دل نمی تونه که بی تو بمونه

دوست داره که تا صبح واسه تو بخونه

آخه این دل من بی تو شده دیوونه

بری ازش می مونه فقط یه ویروونه...

 خوب می دونم بعد ار خوندن شعر هام چی میگید می گید آفرین چه قدر قشنگ بود واسه یک دختر۱۸ سشله عالیهامید وارم اینو بگید نه اینو(برو بابا چه بی بند و قافیه چه اعتماد به نفسی که شعراشو نوشته تا همه ببین)رو که رو نیست سنگ پا قزوین

من را ببر ای همسفر

                                       تنهام نزار تو این کویر

مشکن دلم را تو راحت

                               که هست دلم پیشت اسیر

دل را زدم به کوه و دشت

                                          به خاطر تو ای کبیر

من را زخود دلگیر مکن

                                 چون که نیستی یک شریر

عشقت را زمن پنهان نکن

                                        تا نشوم پیشت حقیر

ترکم نکن ای نازنین

                                   این قدر بهونه از من نگیر

منم شیرین فرهادم باش

                                            دل ساده ام را پذیر

نسپار جز من به هر کسی

                             این دلی که هست نزدم اسیر

از عمق جان دوست دارم

                                     این را می دونی ای خبیر

ای دلبرم دیونتم

                                    پس عشقت را از من نگیر

شیرینم.....                شیرینم.....

چو لبخندی بر دل نشینم

                                  چو شرمی بر رخ نشینم

چو فریادی از عمق جونم

                                  چو اشکی از چشم خونم

چون زلف یار پریشونم

                                     چون لرزی در دل شومم

بخدا عشق یار در دل دارم

                                              نکند او نیاد کنارم

دل من تنگ شده یارم

                                       نه یک وقت نکنی یادم

تویی روزگارم

                                               تویی خوشگوارم

معراجت را گشا به رویم

                              سنگ دلت را بشکن ای نشانم

می خور و مست باش جامم

                                    دستم را بگیر تو جان نثارم

بی وفا نباش دولت خواهم

                                     مترس از ترکت ای شاهم  

دوست دارم ای صاحب جاهم

                                           ای عشق و پناهگاهم     

دوست دارم

                       ای مهربان

تک ستارم

                       پیشم بمان

چشم های تو

                      چه درخشان

لب های تو

                     همش خندان

موهای تو

                   هست پریشان

طبعت گرمه

                     چون تابستان

دیدم تو را

                        تو باغستان

عطر تنت

                       همچو ریحان

دستم بگیر

                            تا آسمان

تنهام نزار

                          تو ای باران

با دستهای کوچک خوش
بشکاف از هم پرده ی پک هوا را
بشکن حصار نور سردی را که امروز
در خلوت بی بام و در کاشانه ی من
پر کرده سر تا سر فضا را
با چشمهای کوچک خویش
کز آن تراود نور بی نیرنگ عصمت
کم کم ببین این پر شگفتی عالم ناآشنا را
دنیا و هر چیزی که در اوست
از آسمان و ابر و خورشید و ستاره
از مرغها ، گلها و آدمها و سگها
وز این لحاف اپره پاره
تا این چراغ کور سوی نیم مرده
تا این کهن تصویر من ، با چشمهای باد کرده
تا فرش و پرده
کنون به چشم کوچک تو پر شگفتی ست
هر لحظه رنگی تازه دارد
خواند به خویشت
فریاد بی تابی کشی ، چون شیهه ی اسب
وقتی گریزد نقش دلخواهی ز پیشت
یا همچو قمری با زبان بی زبانی
محزون و نامفهوم و گرم ، آواز خوانی
ای لاله ی من
تو می توانی ساعتی سر مست باشی
با دیدن یک شیشه ی سرخ
یا گوهر سبز
اما من از این رنگها بسیار دیدم
وز این سیه دنیا و هر چیزی که در اوست
از آسمان و ابر و آدمها و سگها
مهری ندیدم ، میوه ای شیرین نچیدم
وز سرخ و سبز روزگاران
دیگر نظر بستم ، گذشتم ، دل بریدم
دیگر نیم در بیشه ی سرخ
یا سنگر سبز
دیگر سیاهم من ، سیاهم
دیگر سپیدم من ، سپیدم
وز هرچه بود و هست و خواهد بود ، دیگر
بیزارم و بیزار و بیزار
نومیدم و نومید و نومید
هر چند می خوانند امیدم
نازم به روحت ، لاله جان ! با این عروسک
تو می توانی هفته ای سرگرم باشی
تا در میان دستهای کوچک خویش
یک روز آن را بشکنی ، وز هم بپاشی
من نیز سبز و سرخ و رنگین
بس سخت و پولادین عروسکها شکستم
و کنون دگر سرگشته و ولگرد و تنها
چون کولیی دیوانه هستم
ور باده ای روزی شود ، شب
دیوانه مستم
من از نگاهت شرم دارم
امروز هم با دستخالی آمدم من
مانند هر روز
نفرین و نفرین
بر دستهای پیر محروم بزرگم
اما تو دختر
امروز دیگر هم بمک پستانکت را
بفریب با آن
کام و زبان و آن لب خندانکت را
و آن دستهای کوچکت را
سوی خدا کن